Hieronder kun je verslagen lezen van de Cerro Victoriaroute.

- Kompas in Maastricht
- Het eerste trimester van de Cerro Victoriaroute - Frans Princen

Kompas in Maastricht
Van 23 tot en met 25 november 2005 bracht de Cerro Victoriaroute een bezoek aan Maastricht. Het thema van het eerste Kompas was integratie. De kandidaten gingen in gesprek met onder andere vertegenwoordigers van de Commissie Integratie en Mondialisering Maastricht, de Studentenraad, het Platform Gehandicapten en het Ministerie van Justitie. Ook gingen zij in debat met de Amerikaanse politicoloog Scott M. Thomas.

Het eerste trimester van de Cerro Victoriaroute
Wat zaten de elf dames en zestien heren kandidaten strak in het (mantel-)pak die eerste bijeenkomst op 28 september in de Spaansche Hof in Den Haag. Stuk voor stuk op de foto voor de professionele fotograaf en graag een nette handtekening plaatsen voor het jaarboek. ‘Klopt uw CV.?’, vroeg Jenny zorgzaam. ‘U bent gezien’, onderstreepte programmadirecteur Jacques Mulders. Bij de koffie vertelden wij elkaar over ons werk. Zo hier en daar werden ambtelijk heldendaden toegelicht. Belevenissen rondom politieke incidenten deden het goed.

Ik wist toen niet precies wat ik van het kandidatenprogramma kon verwachten, gesprekken met eerdere deelnemers ten spijt. Naast voorbeelden van vormende activiteiten rondom theater en zang, die mijn aandacht trokken, onderstreepten zij dat je het zelf moest ervaren. En er vooral van moest genieten. De schriftelijke toelichting op het programma ging voor mij niet op voorhand leven. Het programma omvat 6 trimesters, 3 studio’s, 22 competenties, 5 managementopgaven, 3 spanningsvelden, 7 leerniveaus, Oase-, Kompas- en Woestijnbijeenkomsten, en 6 paradoxen, ontleend aan het 12-fasenmodel van Campbell dat op 3 niveaus wordt gebruikt. Bron: Programmagids 2005. Ik maak hier graag het compliment aan Manfred van Doorn en Lenette Schuijt dat zij deze opzet van het programma al tijdens de eerste Oasebijeenkomst tot leven wisten te wekken. De puzzelstukjes vielen op hun plaats.

Mooi was het om te beleven hoe in het klooster van ZIN in Vught achter de functionarissen van de openingsmiddag persoonlijkheden opdoken met elk hun eigen verhaal, hun talenten, hun ontwikkeling, hun onzekerheden en hun vragen. De kostuums en mantelpakken waren thuisgebleven. Ook mooi was hoe de groep zaken bezag vanuit verschillende invalshoeken en belevingen, wat extra diepgang gaf. De gastvrijheid van de fraters en de prachtige omgeving maakten het af. Aan ons optreden in de glazen zaal als improviserend theaterduo hielden Hans en ik voldoende leerpunten over om als duo het Learning Center in te gaan. 
 
De driedaagse bijeenkomst in Maastricht bracht kwesties omtrent integratie tot leven, die voor velen in onze groep geen deel uitmaken van het dagelijkse werk. We zagen de weerbarstige werkelijkheid die schuilt achter beleidsnota’s. En de bestuurlijke drukte. En de vele perspectieven.
Het is gemakkelijk om overheden de rekening van het ongenoegen over een complexe en veelvormige samenleving te presenteren. Moeilijker, maar beslist constructiever, is het om ontwikkelingen te doorgronden en concrete voorstellen te doen, ook buiten gebaande paden. Ik verlaat Maastricht eens te meer onder de indruk van de uitdagingen waarvoor we als Nederlandse samenleving staan. Maar ook met voorbeelden van mensen die de handen aan de ploeg willen slaan. Tijdens mijn mijmeringen in de auto toont de natuur zich almachtig. Het is de dag van sneeuwstormen en verkeersinfarct. We strandden bij Vught, vlak bij het ZIN-klooster. We kloppen bij deze herberg aan en worden direct herkend. Voor we iets gezegd hebben, geven de Brabantse religieuzen ons een glas wijn. Welkom!

 

Ons eerste trimester is voorbij, maar welbeschouwd pas negen dagen oud, de openingsmiddag meegeteld. Toch heeft het programma al als vanzelfsprekend een plaats verworven in mijn activiteiten en aandacht. Deze dagen bereid ik samen met vier andere kandidaten de driedaagse Kompasbijeenkomst voor in januari in Rotterdam. Samen met Leo, Mieke en Jantiene van IMEC werken we een mooi programma uit. Ook werk ik de casus uit voor het Learning Center in januari. Vooraf gaat het Learning Center-duo Hans en Frans een avond goed uit eten.

 

Vooruitblikkend, neem ik me voor om van het kandidatenprogramma te genieten zoals ik doe van klassieke muziek. De tonen maken iets in je los. Je hoort muziek niet alleen, maar je beleeft deze ook. De stilte tussen de tonen is evenzeer deel van het muziekstuk als de tonen zelf. In het kandidatenprogramma zijn de Oase-, Kompas-, en Woestijnbijeenkomsten de tonen, maar maak je het muziekstuk compleet in de tijd daar omheen. Dat is mijn goede voornemen voor 2006.